Het is acht uur ‘s ochtends. Ik (Sam) zit al een poosje op de trein, in mijn buik voel ik een mix van opwinding en stress. Ik check voor de zoveelste keer de berichten die ik met Hidde heb uitgewisseld. Hidde stuurt me een beschrijving van de kleren die hij die dag aan heeft. Ik geef hem een korte beschrijving van mijn eigen outfit als antwoord. Door de aard van onze ontmoeting hebben we geen foto’s of persoonlijke gegevens uitgewisseld, dus dit is de enige manier om elkaar te herkennen. Of een hand geven goed is als begroeting, vraagt hij. Ik antwoord dat dat oké is voor mij. Dan is het afwachten tot mijn trein aankomt.

Zes maanden voorheen, toen Hidde en ik voor het eerst ons verhaal deden in de Huiskamer van Pedofilie.be, had ik me nooit kunnen voorstellen dat dit tot een ontmoeting zou leiden. Op de chat kwamen we goed overeen. We begrepen elkaars gevoelens van twijfel, schuldgevoel en schaamte maar al te goed. Hidde is zeven jaar ouder dan ik, waarmee hij ook één van de jongere leden is. Verder weet ik weinig over hem. Voor Hidde is dit niet zijn eerste ontmoeting. “Ik had al één keer eerder een gevoelsgenoot ontmoet en tijd met hem spenderen was een helende ervaring. Een bewijs dat ik niet alleen ben.” zegt Hidde daarover. Voor hem is het ontmoeten van gevoelsgenoten een belangrijke stap naar zelfacceptatie.

De trein komt aan. Ik voel geen angst wanneer ik afstap, enkel een nieuwsgierige vastberadenheid. Ik laat Hidde weten waar in het station hij me kan vinden. Zijn trein heeft een paar minuten vertraging, dus zal hij een beetje later zijn dan afgesproken. Twintig minuten lang bestudeer ik gespannen de mensen die het station in en uit lopen. Het zou iedereen kunnen zijn, maar niemand voldoet aan de exacte beschrijving waar ik naar op zoek ben.

Ook Hidde is nerveus voor de ontmoeting. “Online hadden we een klik”, vertelt hij, “maar zou dat ook zo zijn wanneer we tegenover elkaar staan?” Hidde schetst wat er de momenten voor onze ontmoeting door hem heen ging: “Na al deze tijd ga ik hem eindelijk ontmoeten, het komt onecht over. Hoe zal hij eruit zien? Bij de uitgang van het station zie ik iemand staan die voldoet aan de beschrijving. Is dat Sam? Ja, vast. Hij staat met zijn rug naar mij toe, dus hij ziet mij nog niet staan. Ik haal diep adem en stap op hem af. Of zou ik toch eerst zwaaien? Nee, dat ziet hij dan toch niet? Sam draait zich pas om wanneer ik praktisch naast hem sta.”

“Jij bent Sam?” Ik schrik. Plots staat Hidde voor mijn neus. Ik was dus toch niet zo alert als ik dacht. De beschrijving klopt. Ik geef hem een hand. Enerzijds valt er een spanning van me af. Het is gebeurd. Dit is hij dus. Hidde ziet er jonger uit dan ik verwacht had. Anderzijds heb ik geen flauw idee wat ik nu moet doen of zeggen. Ik vertel Hidde dat ik niet goed weet waar we over moeten praten. Daarmee komt het gesprek langzaam op gang en al snel voel ik me helemaal op mijn gemak. Samen verkennen we de stad waar we hebben afgesproken, terwijl we een heel open conversatie hebben. De wandeling voelt ontzettend normaal, al kijken we uit dat er niemand vlak achter ons loopt wanneer we het gevreesde p-woord gebruiken. We hebben veel meer gemeenschappelijk dan onze gevoelens voor jongens en het merendeel van ons gesprek gaat uiteindelijk ook niet over pedofilie. Wanneer ik zes uur later afscheid moet nemen van Hidde, heb ik het gevoel dat we nog een paar uur hadden kunnen verder praten.

Op de terugreis merk ik dat ik me rustig voel. Het heeft me goed gedaan om eindelijk face-to-face te praten met iemand die me volledig begrijpt. Ik heb zonet het bewijs gezien dat pedofielen heel normale mensen zijn. Dat het iedereen zou kunnen overkomen. Eindelijk durf ik volledig te geloven dat er niets mis met me is.

Een maand later loop ik nogmaals het station uit. Ik zie Hidde al van ver op me wachten en zwaai naar hem. Hij zwaait terug. Deze keer kom ik niet voor een spannende ontmoeting met een gevoelsgenoot. Deze keer heb ik een afspraak met een vriend.

“In het begin was het best intens. Alles was nieuw en spannend.” Aan het woord is Sem, een dertigjarige man met seksuele gevoelens voor tienerjongens. Een half jaar geleden kocht hij een sekspop bij een Chinese webwinkel. “Het is een veel fijnere seksuele ervaring dan masturberen.“

Seks met poppen en robots is bezig aan een opmars. In 2018 organiseerde het BNNVARA programma Spuiten & Slikken als eerste een pop-up bordeel met sekspoppen in Nederland. Inmiddels telt Nederland meerdere poppenbordelen. Kindersekspoppen vind je daar niet, hoewel kindersekspoppen in Nederland niet verboden zijn. De Nederlandse douane ziet jaarlijks gemiddeld tien kindersekspoppen het land binnenkomen, zo meldt het AD in juli 2019. In Noorwegen, Nieuw-Zeeland, het Verenigd Koninkrijk en enkele staten in Australië en de VS, is het bezit en de distributie van kindersekspoppen wel verboden. Ook de Canadese douane neemt kindersekspoppen in beslag omdat zij de poppen beschouwen als kinderporno.

Tegenstanders van kindersekspoppen stellen dat de pop de drempel verlaagt om seks te hebben met een echt kind. James Cantor, universitair hoofddocent aan de faculteit psychiatrie van de universiteit van Toronto, zegt dat daar vooralsnog geen bewijs voor is. “Als er bewijs is dat een kindersekspop leidt tot kindermisbruik, dan moeten we die poppen inderdaad niet toestaan. Maar dat bewijs is er niet. We voelen ons misschien oncomfortabel bij de gedachte van een kindersekspop, maar vooralsnog is niet aangetoond dat het gebruik van een kindersekspop leidt tot daadwerkelijk seksueel kindermisbruik.”

Inmiddels heeft Sem enkele maanden ervaring met zijn mannelijke pop die wordt verkocht als een volwassen man voor zowel homo’s als vrouwen. “Toen ik de pop kocht, wist ik niet of ik überhaupt opgewonden kon raken van de pop. Aangezien het een zijdezachte en haarloze pop is, zien deze poppen er jong uit. Als ik er naar kijk, ziet de pop eruit als dertien, maar als een ander ernaar kijkt kan de pop ook 25 zijn. De pop heeft eigenlijk geen leeftijd.”

“Ik heb geen kleding voor de pop gekocht, dus hij komt naakt uit de doos. Soms doe ik aan voorspel door te knuffelen en te kussen. Nu ik mezelf dit hoor zeggen, klinkt het wel gek, maar ik heb er plezier in. Toen ik de pop aanschafte wist ik niet of ik er wel opgewonden van kon raken. Ik heb voor mijn gevoel niet bijzonder veel sekslust. Maar ik ben ook maar een man dus zo af en toe wil ik wel op een plezierige manier seks hebben. Deze pop heeft mij het plezier in seks teruggegeven. Het is voor mij een speeltje, een pop, een jongen zonder naam. Ik heb er geen relatie mee. Het liefst zou ik een relatie willen met een andere man waarbij ik seks kan hebben met de pop wanneer ik dat wil.”

    “Pedofilie is in de eerste plaats liefde voor kinderen, geen lust voor kinderen.”

Sem had eerder een langdurige relatie met een man van zijn leeftijd. Die relatie hield echter geen stand. “Mijn ex is een knappe man, maar hoe ouder wij werden, hoe minder ik mij seksueel tot hem aangetrokken voelde. Vermoedelijk was hij er niet mee akkoord gegaan dat ik zo’n pop zou hebben in de relatie. Hij zal boos, of jaloers, of beide zijn geweest. Dat snap ik ook wel, het zou toch ten koste zijn gegaan van ons seksleven.“

“Ik kocht deze pop niet met de intentie om dichter bij het gevoel te komen van seks met een tienerjongen. Helemaal niet zelfs. Ik ben een fel tegenstander van seks met kinderen en kinderporno. Pedofilie is echt veel meer dan enkel seks. Anderen kunnen dit veel beter verwoorden dan ik, maar pedofilie is in de eerste plaats liefde voor kinderen, geen lust voor kinderen. Toch zou ik aanbevelen de aanschaf van een sekspop te bespreken met een huisarts, psycholoog of psychiater. Iedereen is anders en ik kan mij voorstellen dat ieder persoon anders reageert. Vooral in de eerste weken zullen sommigen baat hebben bij begeleiding. Uit ervaring weet ik nu dat een sekspop behoorlijk veel impact kan hebben. Daar moet je voorzichtig, maar niet paniekerig, mee omgaan.

Jeetje, dat er nog zoveel over een pop gezegd kan worden.”

“Bij een pedofiel wordt het materiaal al gauw als verdacht aangemerkt. Dat is eigenlijk vreemd, want de risico’s van sekspoppen zijn helemaal niet onderzocht.”

Erik van Beek, seksuoloog, pleitte in 2012 in de landelijke media voor het beschikbaar stellen van virtuele kinderporno voor pedofielen. Het idee is dat daardoor het echte kindermisbruik daalt en de markt voor kinderporno een slag wordt toegebracht. De vraag is of dat ook geldt voor kindersekspoppen.

Erik van Beek: “Poppen die gebruikt worden als stimulatie en ook regulatie van seksuele impulsen en behoeften, zijn een goed voorbeeld van een middel om de eigen fantasieën als van buitenaf te beleven en ook intenser. Het is in zeker opzicht te vergelijken met het bekijken van porno. Een sekspop is vooralsnog een legaal alternatief voor kinderporno. Maar de mondiale trend is wel dat strenger wordt gekeken naar allerlei soorten afbeeldingen van kinderen, met- of zonder seksuele intentie. Daarbij gaat het niet om of het materiaal risico’s heeft, maar wie de gebruiker is. Bij een pedofiel wordt het materiaal dan al gauw als verdacht aangemerkt. Dat is eigenlijk vreemd, want de risico’s van sekspoppen zijn helemaal niet onderzocht.”

Een interessant aspect is dat de kindersekspop 3D is en dus kan worden aangeraakt en gepenetreerd. “Bij het kijken van kinderporno zijn fysieke affectie en penetratie niet mogelijk. Het gaat vooral om zelfbevrediging. Als seksuoloog ben ik nieuwsgierig naar wat de mogelijkheid tot penetratie doet met het verlangen om dit ook met een echt kind te doen. Maar ja aan de andere kant staan heteromannen met een sekspop ook niet in de statistieken van extremer of gewelddadiger gedrag” aldus Van Beek.

Het draait bij kinderpoppen overigens lang niet altijd om seks. Evert, een pedofiele man van in de vijftig, heeft een pop voor kinderen in huis. “De pop is zo’n 80 cm groot en eigenlijk bedoeld voor kinderen. Bij deze pop kan ik mijn zorgbehoeftes kwijt, zonder daarvoor een echt kind nodig te hebben. Ik speel met de pop alsof het een echt kind is. Ik kam haar haren, kleed haar aan, houd gesprekjes en ik ben lief voor de pop. Voor mij is zorgen voor de pop het belangrijkste, precies zoals ik zou willen zorgen voor een kind.”

Sem weet zeker dat er na deze pop een opvolger komt. “Ik heb geen idee wat de ‘houdbaarheidsdatum’ van de pop is, maar als de wet het toestaat, zal ik hierna zeker een nieuwe aanschaffen. Niet uit angst dat ik anders een echte jongen zal misbruiken, maar puur om het plezier voor mijzelf. Voor mij is de pop meer dan ik had durven dromen. Ik kan nu plezier hebben in seks. Meer heb ik niet nodig.”

Beste Marieke,

In deze brief ga ik proberen uit te leggen wat er aan de hand is. Ik hoop dat je hem kunt lezen zonder een oordeel te vellen. Voor je verder leest, wil ik je graag op het hart drukken dat ik nooit iemand iets heb aangedaan en dat ik dat ook niet van plan ben.

Al een hele lange tijd weet ik van mijzelf dat ik me voel aangetrokken tot kinderen. Gewoon, omdat ik kinderen heel leuk vind in de omgang en graag plezier met ze maak maar daarnaast (en dat zie ik echt als iets losstaand) voel ik me ook seksueel tot hen aangetrokken. Aan die gevoelens mag en zal ik nooit gehoor geven.

Achteraf gezien had ik die gevoelens al vanaf mijn pubertijd. Kriebels in mijn buik door een vriendinnetje van mijn zusje, of voor het zusje van een schoolvriend. Vanaf ongeveer mijn 20ste werd het voor mij concreter dat ik deze gevoelens had maar duwde ik die heel erg hard weg, ik hield mijzelf voor dat het een fase zou zijn, iets waar ik misschien beter van kon worden. Dat de personen waar ik mij tot aangetrokken voelde langzaam wel ouder zouden worden. Ik kreeg echt een verschrikkelijke hekel aan mijzelf.

In de loop der jaren kwam het besef dat deze gevoelens niet weg zouden gaan, ik blijf mij aangetrokken voelen tot meisjes in de leeftijd van ongeveer 6-12 jaar (soms iets ouder) en in mindere mate jongens van 8-14 jaar. Gevoelens die ik absoluut niet wil hebben. Ik zou zó graag gewoon op volwassen vrouwen willen vallen. Ik kreeg een hartgrondige hekel aan mijzelf, kon mijzelf niet in de spiegel aankijken en had het gevoel dat zowel ik als de rest van de wereld beter af zou zijn als ik er geen deel van uit maakte. Ik heb nooit concreet een poging of voorbereiding tot zelfmoord gedaan maar wel vaak aan de dood gedacht en er naar verlangt.

Toen ik ongeveer 5 jaar geleden met burn-out en depressieklachten bij een andere psycholoog kwam is dit natuurlijk nooit ter sprake gekomen. Ze wist wel dat er een zelfacceptatie-probleem was maar niet waarom. Ik besloot toen dat ik aan mijn geaardheid niets kon doen. Mijzelf er voor haten was dus ook niet gerechtvaardigd. Daarna ging het beter met me, ik kon weer in de spiegel kijken. Ik zocht zelf informatie over pedofilie en leerde dat een pedofiel (seksuele aantrekking tot kinderen) niet hetzelfde was als een pedoseksueel (seksuele handelingen met kinderen). Ik was ineens niet meer het monster dat ik dacht te zijn. Een hele opluchting na al die jaren zelfhaat.

Daarnaast valt de publieke opinie mij heel zwaar. Zeker in de tegenwoordige tijd moeten meningen wel haast uitgesproken en extreem zijn. Als er over pedofielen wordt gesproken dan worden de messen geslepen en wordt er om het hardst geroepen dat ze “die smeerlappen moeten ophangen, de ballen er af moeten snijden en laten creperen in een donker hol”. Maar… die pedofiel ben ik. Ze wensen dat mij toe. Dat ik wel weet dat men geen onderscheid maakt tussen pedofiel en pedoseksueel, maakt dan even niet zoveel uit want het doet pijn. Ik voel me dan zo alleen.

Een pedofiel is ook maar een mens. Maar wel eentje die niet mag zijn wie die is. Niet van de grote boze meerderheid. Ik doe geen kinderen pijn. Ik voel wel heel veel liefde voor kinderen. Ook al voel ik (soms) seksuele verlangens bij ze, ik zal ze die nooit opdringen. Ik zal daarnaast altijd de wet volgen. Ik wou dat ik mijn gevoelens kon delen met iemand. Iemand die ik graag mag en vertrouw en mij in mijn waarde laat. Zodat er in ieder geval één iemand is waarbij het masker af kan en ik écht mijzelf kan zijn. Want stiekem denk ik wel eens, zoals het nu is heeft het leven toch helemaal geen zin.

Bastiaan

Naschrift van Bastiaan
Inmiddels (2022) ben ik twee jaar verder. De psycholoog reageerde destijds: “Ik vind het heel knap dat je dit aan mij durft te vertellen”. Ik had niettemin het gevoel dat ze niet zo goed wist hoe ze er mee om moest gaan.
Enkele maanden later liet ik een vriendin deze brief lezen. Haar reactie was zó warm! Ze gaf mij een knuffel en vertelde dat dit helemaal niets veranderde aan hoe ze mij ziet. Die woorden waren heel belangrijk voor mij. Voor het eerst had ik het gevoel dat iemand om mij gaf, zelfs nu zij weet dat ik pedofiel ben! Inmiddels weten nog enkele mensen ervan en ze reageerden allemaal op dezelfde manier. Dit heeft mij een enorme boost gegeven. Ik voel mij lang niet meer zo alleen als toen en heb nu meer het gevoel dat ik en mijn gevoelens er gewoon mogen zijn.

Rico zit op het VWO, is lang en heeft een guitige kop met dik bruin haar in een kuif naar links. Hij lijkt een beetje op die andere Rico, de bekende kickbokser, maar dan zonder de excessieve krachttraining. Bij de plaatselijke sportvereniging is Rico met zijn lengte een opvallende verschijning.

Een jaar geleden kwam Rico in contact met een toen nog negenjarig meisje. “We praatten veel met elkaar en deden veel spelletjes. Het voelde goed; ik was verliefd, denk ik. Dat gevoel was er heel sterk. Nog steeds.”

Heel veel mensen krijgen de kriebels als je dit zegt Rico. Zo’n grote gozer als jij verliefd op een jong meisje. Kun je hen uitleggen wat jij dan ziet in een meisje van negen?
“Zij is echt een vrolijk meisje die met iedereen vrienden kan maken en ook dus met veel verschillende mensen om kan gaan. Ze heeft heel lang bruin haar, meestal in een staart. Dat vind ik erg mooi. Mentaal is zij al veel verder dan andere kinderen van haar leeftijd. Zij heeft een goed gevoel voor humor, een beetje zoals ik. En verder? Ja haar onschuldigheid, speelsheid en tederheid. Mijn gevoelens voor haar zijn niet echt seksuele gevoelens. Die wil ik ook niet hebben, denk ik.”

Rico stopt even en staart in de verte. Dan zegt hij met een diepe zucht: “Ze is gewoon heel mooi.”

Ben je gewoon goed met kinderen of speelt er meer?
“Alle jongens en meiden van mijn leeftijd hebben toch wel wat met kinderen? Dat hoort er gewoon bij. Het is dus niet raar om met ze om te gaan. De meeste leeftijdsgenoten op de sportvereniging coachen wel een team met kinderen. Ja, sommige vrienden zeiden wel tegen mij dat ik heel goed ben met kinderen. Ik dacht eerst dat mijn interesse in meisjes wel normaal was. Maar nu merk ik dat die interesse meer is en niet meer weg gaat.”

Denk je dat ze je door hebben?
“Ik probeer mijn verliefdheid niet teveel te laten merken natuurlijk, maar een goede vriend heeft wel iets door, denk ik. Wij kennen elkaar al sinds dat we kinderen zijn. We weten precies wat we aan elkaar hebben.”

Zonder het zelf te weten, veroorzaakt die vriend een lichte staat van paniek bij Rico. Zijn opmerking “Jij houdt écht van haar” werkt nog lang na. “Ik dacht iedere dag, vele malen aan haar en aan mijn interesse voor haar. Meestal wimpelde ik de gedachte weer weg om even later weer te denken: ‘Waarom ik?’ Uiteindelijk zocht ik op internet: ‘Waarom vind ik kleine kinderen leuk als 16 jarige?’ Toen begreep ik pas dat ik misschien pedofiele gevoelens zou kunnen hebben.”

Dat is geen lichte kost. Het lijkt me niet dat je daar makkelijk met bijvoorbeeld je ouders of vrienden over kunt praten. Dan kun je je toch behoorlijk eenzaam voelen. Ben je er zwaarmoedig van?
“Nee, dat is het rare. Ik ben niet depressief, heb niet gehuild, was niet boos, voel mij ook niet minderwaardig of zo. Helemaal niks van dat. Ik ging gewoon door waar ik mee bezig was. Ik ben niet echt het type om me terug te trekken of iets dergelijks. Wat er ook gebeurt, ik moet gewoon doorgaan. Ik val dan wel op jonge meisjes, maar ik val ook op meisjes van zestien of zeventien of tot twee à drie jaar jonger. Dus ik ben niet een hardcore pedofiel, of zo. Ik ben toen wel veel gaan zoeken op internet naar informatie en vond zo Pedofilie.nl. Zij hebben wekelijks een chat. Dat is de enige plek waar ik er over kan praten.”

Ben je bang dat je misschien nog wel hardcore pedofiel wordt?
“Een beetje wel ja. Ik wil later namelijk wel een gezin kunnen starten. Dan wil ik wel een vrouw hebben op wie ik echt verliefd ben. In de chat van Pedofilie.nl hoorde ik verhalen van pedofielen die bleven hangen bij meisjes van een jonge leeftijd. Ze groeiden zelf door maar de leeftijd van de meisjes niet. Zij hadden geen interesse in vrouwen van hun eigen leeftijd. Dat lijkt me wel heftig. Maar op dit moment vind ik het niet erg om pedofiele gevoelens te hebben. Als ik meisjes van mijn eigen leeftijd niet meer leuk zou vinden, zou het wel anders worden.”

Denk je dat je nog kunt voorkomen dat je pedofiel wordt?
“Ik denk dat je zelf wel invloed hebt op de gevoelens, maar ze zullen nooit helemaal weggaan. Ik zou de plotselinge gedachtes aan dat ene meisje weg kunnen stoppen, denk ik, door aan wat anders te denken. Seksuele gevoelens bij haar stop ik sowieso weg. Ik denk dat ik dat mentaal wel zou kunnen. Als ik dat telkens doe, zullen die gevoelens wel minder worden. Het zal wel nooit helemaal weg gaan. Ze zitten in mijn herinnering en die kan ik niet verwijderen.”

Hoe moet het nu verder met jou en dat meisje.? Zit daar een toekomst in denk je?
“Ze praat niet meer met me. Het viel een groepje op dat we best wel veel met elkaar omgingen. Sommige gasten deden daar lacherig over en riepen “pedo”. Dit vond zij heel erg niet leuk zeg maar, en ik natuurlijk ook niet. Hierna heeft ze eigenlijk bijna niets meer tegen mij gezegd en ontloopt ze mij. Ik hoop dat we weer met elkaar in normaal contact kunnen komen en dat ook kunnen uitbreiden, als ze wat ouder is. Het liefst zou ik later met haar een gezin starten en met haar oud worden, maar dat is waarschijnlijk te naïef.”

Reactie van seksuoloog Yuri Ohlrichs

“Rico is zich al goed bewust van zijn romantische en (onderdrukte) seksuele gevoelens voor veel jongere meisjes. En gelukkig ook van de grens: seks hebben met kinderen jonger dan 16 is wettelijk verboden en dus strafbaar. Het is goed dat Rico zijn gevoelens accepteert en daardoor een positief zelfbeeld houdt. Voor gevoelens en fantasieën hoeft niemand zich te schamen. Ze zijn heel persoonlijk, alles mag en kan, ook al is het verboden deze in de praktijk te brengen.”

“Rico beseft dat een romantische of seksuele relatie met het meisje onmogelijk is. Onbewust duidt hij daarbij het belangrijke verschil tussen pedofielen en pedoseksuelen. Daarin vind ik hem al heel volwassen.”

“Wel moet hij nog leren dat je gevoelens niet kan onderdrukken zonder dat hij er zelf last van krijgt. En dat hij het “iets hebben met kinderen” – zoals het als tiener coachen van kinderen in een sportteam – niet kan vergelijken met het als tiener verliefd zijn op een kind. Kinderen begeleiden of hen iets leren is immers iets heel anders dan omgaan met een veel jonger kind omdat je verliefd bent op hem of haar.”

“Mijn advies aan Rico is dat hij in gesprek gaat met een hulpverlener of Pedofilie.nl zodra hij seksuele gevoelens krijgt voor het meisje of een leeftijdgenootje van haar. Zo kan hij deze leren beheersen zonder zichzelf of anderen te beschadigen.”

Kees (21) valt op vrouwen. Maar onlangs werd hij verliefd op een jongen van negen en sindsdien realiseert Kees zich dat zijn seksuele aantrekking ook op jonge jongens is gericht.

“Dat was flink schrikken. Ik was een paar weken niet in staat ook maar iets te doen. Gelukkig vind ik rust in God en dat heb ik wel heel erg nodig. De donkere kanten van het leven overschaduwen bij mij al snel de lichte kanten. Ik wil mij aan Gods grenzen houden.”

“Het probleem is dat ik niet goed weet wat Zijn grenzen zijn. Natuurlijk, geen seks buiten het huwelijk. Maar wat vindt God ervan dat ik een jongen mooi vind? Moet ik vermijden naar jongens te kijken of mag ik juist genieten van hoe mooi ze zijn? Mag ik een foto van een jongen hebben? Ik denk persoonlijk dat ik wel gewone foto’s, geen porno of zo, kan hebben. Waar het om gaat is hoe ik naar die foto’s kijk. Als de foto’s voor mij seksueel worden dan is dat een grens voorbij. Er zit alleen zoveel grijs gebied tussen. Wat mag wel en wat niet? Mag ik hierover masturberen? Ik weet het niet. Het is een zoektocht.”

“Ik weet dat ik de wet van God sowieso niet kan houden. Dat staat ook al in de Heidelbergse Catechismus, vraag 114. Vanuit dat beginsel is voor God iedereen gelijk. In die zin ben ik met mijn pedofiele gevoelens voor God niet minder of meer dan een ander. Bovendien wil God mijn zonden vergeven, daarin voel ik mij geborgen. Het zou voor mij ook echt niet goed zijn om van Gods wil af te wijken. Verleiding loert. Op internet ben ik maar een paar clicks verwijderd van waar ik niet wil zijn.”

Nadat de negenjarige jongen de wereld van Kees op zijn kop zette, besloot Kees zijn ouders in te lichten. Dat ging niet zonder slag of stoot. Eerst vertelde hij hen dat het helemaal niet zo goed ging met hem. Het duurde een week voordat hij genoeg moed had verzameld om naar zijn ouders te reizen en te vertellen wat hem dwars zat. Huilend, trillend en stotterend vertelde hij: “Ik denk dat ik verliefd ben op een jongen.”

“Ik dropte een bom. Mijn ouders klampte zich vast aan het idee dat het misschien nog wel zou wegtrekken. ‘Dus je weet het niet zeker?’, vroegen zij. ‘Misschien praat je het jezelf teveel aan vanwege deze ene verliefdheid?’ Ik snap dat ze dat denken. Het is voor hen ook niet makkelijk dat hun zoon verliefd is op een jongen van negen.

Zij vinden bovendien dat ik het tegenover die jongen en tegenover mijzelf niet kan maken nog contact te hebben. Ik heb fantasieën over hem gehad en dat is verkeerd in de ogen van God, zeggen zij. Daarom zou ik hem moeten ontwijken en nooit meer moeten zien.

Ik heb het gevoel dat ze er niet op vertrouwen dat ik het beste probeer te doen. Dat vind ik echt heel moeilijk. Het christelijke geloof zou juist ruimte moeten bieden om zonder oordeel met mij hierover te praten. Het oordeel is aan God. Op deze manier ben ik niet open over mijn gevoelens en kan ik niet alles in het licht brengen. Dat vind ik heel erg jammer.”

“Dit ervaar ik ook in de kerk. Nergens besteedt de kerkelijke gemeenschap aandacht aan pedofiele gevoelens. Op christelijke jongerensites is er niets over te vinden, terwijl ook binnen christelijke kringen er genoeg jongeren rondlopen met deze gevoelens. Ik ben er één van en ik kan steun zonder oordelen goed gebruiken. Om eerlijk te zijn, ervaar ik weinig steun en zeker niet van de kerk.”

“Ik weet dat God allang weet wat ik goed en fout zal doen in mijn leven. En toch mag ik Zijn kind zijn en worden mijn zonden vergeven. Ik hoop eigenlijk later opnieuw een vriendin te krijgen en te trouwen. Het zou mijn leven een stuk makkelijker maken. Voor nu is dat mijn troost.”

Reactie van dominee H.H. Klomp

Dominee H.H. Klomp van de christelijk gereformeerde gemeente uit Veenendaal is met emeritaat. Hij las het gesprek met Kees.

Wat vindt u van zijn verhaal?
“Ik voerde nog nooit persoonlijk een gesprek met iemand met pedofiele gevoelens. Dat Kees zo open is over zijn gevoelens vind ik moedig en bovendien verstandig. In behoudend kerkelijk Nederland komt openheid over persoonlijke (tere) gevoelens vaak later naar buiten dan in de samenleving zelf. Dat is niet zo erg, maar dat kan lastig zijn voor mensen die ergens mee tobben. Daarom is het goed dat Pedofilie.nl er is en dat Kees de weg ernaar toe vond.”

U was voorzitter van de christelijke werkgroep transseksualiteit. In een interview zei u ooit dat de kerk nog wel eens achter loopt in hun reacties bij de rest van de wereld. Zouden christenen niet voorop moeten lopen als gaat om empathie?
“Christenen hebben empathie met mensen die anders geaard zijn. Dat heeft in het geloof alles te maken met de liefde tot God en de naaste. Dat is de vervulling van Gods tien geboden. De maatschappelijke trend is, dat ieder mens ‘gewoon’ zichzelf moet kunnen zijn, los van Gods geboden. Dat werkt echter niet bevrijdend. Daarom is het goed te horen dat Kees zich aan Gods regels wil proberen te houden. Voor wat betreft zijn pedofiele gevoelens, je mag mannen en vrouwen, jonge jongens en meisjes bewonderen als schepsel van God. Ze zijn allemaal zo mooi gemaakt. Dat zien we zelfs nog na de zondeval. Zie bijvoorbeeld Psalm 8:2-6.

Waar liggen Gods grenzen?
“Je moet wel stoppen voor de seksuele grens. In andere woorden: esthetisch bewondering kan, erotische aandacht niet. Ik denk dat je daarom voorzichtig moet zijn met masturberen. Masturberen is mijns inziens grensoverschrijdend bij pedofiele gevoelens. Dat leid ik af uit Jacobus 1:12-15 en antwoord 113 uit de Heidelbergse Catechismus:”

“Zalig is de man die de verzoeking verdraagt…” Jakobus 1: 12

Bovendien is er in Nederland ook nog de juridische grens waar je met pedofiele gevoelens niet over heen moet gaan.

Kees wil graag acceptatie door zijn ouders. Mag hij dat wel van hen verwachten?
“Dat Kees zijn ouders moeten wennen, als dat het goede woord is, aan de pedofiele gevoelens van hun zoon, kan ik goed begrijpen. Je moet hen daar ook de tijd voor gunnen. Tegelijk blijft Kees hun zoon. Die liefde is onvoorwaardelijk. Het omgekeerde is ook waar. Zelfs als ouders weleens kritisch zijn naar hun kind.”

Wat is uw boodschap aan Kees en anderen met pedofiele gevoelens?
“Ik wil jongeren en ouderen met anders geaarde gevoelens sterkte en wijsheid van God toewensen. God aanvaardt elke zondaar die tot Hem vlucht. Hij wil graag met ieders leven in het spoor van Zijn gerechtigheid gaan. Dat is een bevrijd leven. Raak daarom nooit in een persoonlijk isolement! Maar zoek in je persoonlijke strijd ook contact met vertrouwde, kundige mensen uit je omgeving of in de christelijke gemeente. Samen sta je sterk onder Gods zegen!

Ik wens Kees en Pedofilie.nl sterkte en zegen toe, ook in de mooie missie die jullie voor de doelgroep behartigen.”

“Hij zat op zwemmen. En ik ook. Allemachtig wat was hij mooi. Ik wist niet veel van homoseksualiteit af, dacht daar niet over na, maar één ding wist ik wel: homo zijn is niet goed. Een paar jaar later was er die mooie en leuke jongen uit de brugklas. Ik drukte mijn gevoelens voor hem diep weg. Homo’s zijn verkeerd, en ik ben niet verkeerd. Dus hoe kan ik nu homo zijn? Meisjes leuk vinden, dat komt nog wel.

In de jaren die volgden, veranderde er weinig. Mooie jongen, wegdrukken. Mooie jongen, wegdrukken. Ondertussen werd die ene vraag steeds urgenter: Wanneer ga ik nou meisjes leuk vinden?

Op mijn negentiende hakte ik de knoop door. ‘Ik val op jongens’. Het woord homo vond ik te beladen en kreeg ik niet over mijn lippen. ‘Ik val op mannen’, vond ik ook verschrikkelijk klinken. Ik val niet op mannen, ik val op jongens, met een babyface.

Mijn leven als homo begon pas echt toen ik bij mijn ouders uit de kast kwam. “Pap, mam, ik val op jongens” stamelde ik. Daarna heb ik een onbedaarlijk potje zitten huilen bij hen in de woonkamer. Ze schrokken behoorlijk dat hun zoon homo was. Niettemin werd ik geaccepteerd en dat vond ik goed genoeg. Mijn andere coming outs vond ik maar moeilijk. Het duurde uiteindelijk nog jaren voordat ik hardop durfde te zeggen: Ik ben Jan en ik ben homo.”

De datinggame

“Homo dus. Daar hoort een vriend bij, een soulmate, iemand om lief en leed mee te delen. Dat was zo eenvoudig nog niet. Ik werd verliefd op een collega van begin twintig met een babyface. Hij was hetero en getrouwd dus, helaas, dat ging hem niet worden. Wat over bleef was daten. Maar bij geen enkele date kreeg ik kriebels in de buik. Bij geen van hen had ik de wens hen opnieuw te zien. Nooit leidde een date tot seks of zelfs maar een vriendschap. Keer op keer, telkens opnieuw.

Twintig jaar later heb ik gefrustreerd en intens verdrietig de stekker uit de datinggame getrokken. Het mocht allemaal niet zo zijn. Dan maar mijn leven alleen.”

Alles wat ik niet wilde en niet mocht

“Geleidelijk ging het bergafwaarts met me. Ik werd somber, sliep slecht, was moe, had hoofdpijn, leed aan stemmingswisselingen en ik ontwikkelde allerlei angsten. Ik had nergens meer energie voor. Ik richtte mij voor de afleiding maar op het herinrichten van mijn huis. De smaakvolle foto van een silhouet van een jongen wilde ik vervangen door een andere foto. Ook van een jongen. Maar wel een jongen in de verte want de foto mocht natuurlijk niet te denken geven.

En toen pas drong het tot me door. Eerst nog langzaam maar daarna met een verpletterende zwaarte. Wie hield ik hier nu voor de gek? De waarheid kon ik nauwelijks onder ogen zien. Zo pijnlijk. Zo alles wat ik niet wilde en niet mocht. Ik ben geen homo, ik ben pedofiel.”

Opluchting en paniek tegelijk

“Plots viel alles op zijn plaats. Die ene oogverblindende tienjarige jongen op de sportvereniging waar ik mijn ogen niet vanaf kan houden, de ellenlange reeks dates met mannen zonder enig gevoel van verbondenheid, de films met jongens waar ik zo graag naar kijk, het kunnen staren naar de cover van het album WAR van U2, de foto’s van jongens die al decennia aan mijn muur hingen, dat ik nooit met goed fatsoen “ik houd van mannen” over mijn lippen kreeg, het intense plezier dat ik beleef aan de kinderen van mijn vrienden, mijn zwemvriendje van vroeger, de jongens in de brugklas.

Het was een onwerkelijk gevoel van opluchting en paniek tegelijk. Mijn hele leven heb ik ontkend pedofiel te zijn. Ik speelde overtuigend homo. Ik geloofde het echt maar het bleek allemaal onecht, een leugen.”

Opnieuw uit de kast

“De ontdekking brandde bijkans een gat in mijn ziel. Ik vertrouwde mijn zus het meest. Als er één iemand was die begrip kon opbrengen voor mijn verhaal, dan was zij het. Wegens bijzondere omstandigheden duurde het echter maanden voordat ik haar zou ontmoeten. Dat was een loodzware periode. Vlak voor mijn tweede, maar dit keer echte coming out, was ik natuurlijk super zenuwachtig. Tijdens het vertellen barstte ik in huilen uit, waarop zij reageerde met wat ik het allermeest nodig had; een knuffel. Er volgden daarna meer goede coming outs.

De vijfentwintig jaren ‘ontkenning’ brachten mij niet veel goeds. Terugkijkend had ik graag veel eerder mijn gevoelens erkend. Dat was op mijn negentiende misschien nog niet gelukt. Ik kreeg homo al nauwelijks uit mijn mond. Maar vijfentwintig jaar lang ontkennen is wel erg lang. Al die nutteloze afspraakjes met bijhorende teleurstellingen waren onnodig.”

Er is leven

“Ik vertel mijn verhaal, hoe moeilijk en pijnlijk ik het ook vind, zodat jongeren zich beter kunnen voorbereiden. Het moet toch mogelijk zijn jongeren op school voor te lichten over pedofiele gevoelens? Wat een leed, verdriet en eenzaamheid wordt voorkomen als zij eerder de mogelijkheid krijgen eerlijk te zijn naar zichzelf en hun omgeving. Dit gaat niet om het vieren van seksualiteit, zoals homo’s dat doen. Dit is geen rechtvaardiging of pleidooi voor seksuele relaties met kinderen. Daar gaat het allemaal niet om. Pedofiele jongeren moeten een kans krijgen op leven met perspectief, op geluk binnen de grenzen van de wet. Daarom is het echt heel goed dat pedofielen in gesprek kunnen op de chat van Pedofilie.nl. Ik heb daar zelf veel aan gehad.”

“Het is nu bijna veertig jaar na de jongen van de zwemvereniging. In alle jaren daarna heb ik mijzelf wijs gemaakt dat pedofiel zijn het einde van de wereld betekende. Ik had het fout. Er is leven.”

Kloek zijn studie is bijna voorbij. Het is tijd voor een nieuwe toekomst. Hij heeft keuzes te maken over werk, wonen en wel of niet de wereld bereizen. Keuzes over het najagen van zijn droom; het stichten van een gezin met vrouw en kinderen. Of met een lieve man. Zolang hij het leven maar niet alleen hoeft door te brengen; niet alleen hoeft te wonen. Tot zijn ergernis merkt Kloek dat die droom langzaam vervaagt en ongrijpbaar wordt. Heel andere gevoelens doorkruisen zijn huisje-boompje-beestje-wens. Zijn aantrekking tot jongens tussen de acht en dertien sturen zijn droom in de war. Die ene foto, nu jaren geleden, van dat jongetje zette alles in een ander perspectief. Hij was op slag verliefd. Op een minderjarig jongetje.

De rust die Kloek’s voorkomen uitstraalt verbergt een stevige spanning. Hij houdt zijn hand omhoog om te laten zien dat hij soms ongecontroleerd trilt van de stress. “De afgelopen maanden voelde ik mij niet helder. Alsof ik nergens meer voor de volle 100% bij was. Ik ging van dip naar dip.” Het woord dip is typisch voor Kloek. Hij gebruikt een klein woordje maar het staat voor een erg donkere periode in zijn leven. “Ik word soms letterlijk misselijk van de spanning. Misschien is het meer schaamte voor mijn pedofiele gevoelens? Ik kijk met afschuw naar mijn seksuele oriëntatie. Ik heb jarenlang mijn gevoelens voor jongens ontkent. De laatste maanden kan ik niet anders dan toegeven. Die gevoelens zijn er. Op school, op stage en bij mijn vrienden verberg ik die gevoelens en onzekerheden. Het aller vervelendste vind ik dat ik ze ook voor mijn ouders verberg.”

“De makkelijke weg” uit de depressie

De stress heeft tot gevolg dat de studieresultaten tegenvallen. Tentamens moeten vaak opnieuw. De studieplanning wordt regelmatig aangepast. Met wat smoezen verkoopt Kloek dit aan zijn vrienden en familie. De depressie heeft ook zijn weer-slag op zijn gewicht. “Ik denk dat ik zo’n 10 kilo ben kwijt geraakt in de laatste twee maanden.” Uit schaamte en uit angst voor afwijzing vindt Kloek het moeilijk er met iemand over te praten. “Naar buiten toe doe ik alsof alles in orde is. Ik lieg erover. Ik lijk een doodnormale jongeman.”

In Kloek lopen schaamte en zelfhaat op. “Tot voor kort kwamen ’s avonds zelfdestructieve gedachtes op. Mijn droom vervaagt dus wat kan ik dan nog bereiken? Wat heb ik nog aan motivatie voor dit leven?” Die gedachtes werden steeds heftiger. In toenemende mate dacht Kloek aan “de makkelijk weg” uit deze depressie. Terwijl hij dit in rustige bewoordingen vertelt, speelt hij continu met het touwtje van zijn capuchon. Hij trekt er aan. Hij bijt er op. Daarna legt hij het net onder zijn ogen, over zijn neus heen. Alsof hij zich erachter wil verbergen; schuilen.

Kloek schrikt enorm als zijn eigen plannen tot zelfdoding concrete vormen krijgen. Hij overwoog zijn ouders hulp te vragen maar doet dat uiteindelijk niet. “Ik wilde niet al mijn pijn bij mijn ouders neerleggen. Ze hebben het druk zat en volgens mij hebben ze niet eens door dat ik het zwaar heb. Of misschien wel? Mijn moeder belt de laatste tijd opvallend vaak met de vraag: “Gaat het goed met je?” Ik moet binnenkort toch echt maar eens met ze gaan praten.”

“Een bonkend hart en tranen van opluchting”

Uiteindelijk besluit Kloek om Stop it Now te bellen. Zij bieden hem een gesprek met een psychotherapeut aan en wijzen hem op Pedofilie.nl. Op de website leest hij de verhalen van andere pedofielen, hun worstelingen, hun coming-outs. Hij besluit er zelf zijn verhaal te doen. Een enorme opluchting maakt zich van hem meester. Hij schrijft: “Ik eindig deze post met een bonkend hart en met tranen in mijn ogen van opluchting.”

In de weken daarna volgen de ontwikkelingen zich snel op. Na zijn coming-out op Pedofilie.nl, ontmoet hij digitaal en in real-life andere pedofielen en hij bezoekt Joris (een zelfhulpgroep voor pedofielen). “De stress is echt al een stuk verminderd.”

De volgende stap die Kloek wil zetten is een coming-out bij zijn ouders. “Ik heb vannacht niet geslapen. Ik had weer een dipje. Echt, ik kan beter niet alleen zijn. Ik dacht na over mijn toekomst, mijn geaardheid, maar vooral hoe ik het mijn ouders vertel. Misschien dat ik een gesprek met hen open met de mededeling dat ik mij de laatste tijd niet zo goed voel. Daarna kan ik dan vertellen waar dat door komt. Of misschien zeg ik wel tegen ze: “Valt het jullie op dat ik niet op vrouwen van mijn eigen leeftijd val?” Daarna laat ik ze vragen stellen. Over wat het is en over de hulp die ik de afgelopen periode zelf heb georganiseerd. Dat ze dus ook weten dat ik niet meer zo makkelijk in een depressie zal raken.”

Na dit interview zal Kloek naar zijn ouders reizen. Er zijn geen andere familieleden op bezoek en dus heeft hij zijn ouders voor zichzelf. Hij heeft twee dagen de tijd hen te vertellen over zijn pedofilie. Kloek wil liever niet dat de kinderrijke familie te horen krijgt van zijn geaardheid. Hij is bang dat hij daarna door hen anders wordt behandeld. “Mijn moeder vertelt veel over ons. We zijn een heel open familie. Zo ook mijn oma. Die moet dit absoluut niet weten want dan weet de hele familie het. Waarschijnlijk per ongeluk, maar toch.”

De coming-out bij zijn ouders is een zenuwslopend hoogtepunt met een lange aanloop. “Het zal wel heel moeilijk worden. Mijn moeder gaat misschien wel huilen. Van mijn vader weet ik niet goed hoe hij zal reageren. Hij zal wel meegaan met mijn moeder. Zelf weet ik ook niet hoe ik mij zal houden. Als ik het ’s avonds vertel, dan zal het wel meevallen. Dan ben ik vaak rustig maar heb dan wel minder controle over mijn emoties.”

Kloek vertrouwt op een goede afloop. “Mijn ouders kunnen het denk ik wel accepteren. Ik ben er van overtuigd dat als mijn ouders het weten het met mij 100% beter zal gaan. Niet langer ongemakkelijke opmerkingen over vriendinnen of over kleinkinderen. Na de coming-out schrijf ik mij in op dating sites. Daar ga ik dan zeker meer tijd voor vrij maken. Ik zie er naar uit nieuwe mensen te ontmoeten. Wie weet zit daar een lief iemand bij. Iemand met wie ik mijn leven kan delen.”

De coming-out

De coming-out, enkele dagen na dit interview, kwam er niet. Kloek’s ouders kregen onverwacht familie te logeren. Maar een week later laat hij via Twitter toch weten:

“Hell of a day, told my parents that I fall in love with young boys. They understand it, love me and will help me fight. I’m extremely happy”