Het is acht uur ‘s ochtends. Ik (Sam) zit al een poosje op de trein, in mijn buik voel ik een mix van opwinding en stress. Ik check voor de zoveelste keer de berichten die ik met Hidde heb uitgewisseld. Hidde stuurt me een beschrijving van de kleren die hij die dag aan heeft. Ik geef hem een korte beschrijving van mijn eigen outfit als antwoord. Door de aard van onze ontmoeting hebben we geen foto’s of persoonlijke gegevens uitgewisseld, dus dit is de enige manier om elkaar te herkennen. Of een hand geven goed is als begroeting, vraagt hij. Ik antwoord dat dat oké is voor mij. Dan is het afwachten tot mijn trein aankomt.

Zes maanden voorheen, toen Hidde en ik voor het eerst ons verhaal deden in de Huiskamer van Pedofilie.be, had ik me nooit kunnen voorstellen dat dit tot een ontmoeting zou leiden. Op de chat kwamen we goed overeen. We begrepen elkaars gevoelens van twijfel, schuldgevoel en schaamte maar al te goed. Hidde is zeven jaar ouder dan ik, waarmee hij ook één van de jongere leden is. Verder weet ik weinig over hem. Voor Hidde is dit niet zijn eerste ontmoeting. “Ik had al één keer eerder een gevoelsgenoot ontmoet en tijd met hem spenderen was een helende ervaring. Een bewijs dat ik niet alleen ben.” zegt Hidde daarover. Voor hem is het ontmoeten van gevoelsgenoten een belangrijke stap naar zelfacceptatie.

De trein komt aan. Ik voel geen angst wanneer ik afstap, enkel een nieuwsgierige vastberadenheid. Ik laat Hidde weten waar in het station hij me kan vinden. Zijn trein heeft een paar minuten vertraging, dus zal hij een beetje later zijn dan afgesproken. Twintig minuten lang bestudeer ik gespannen de mensen die het station in en uit lopen. Het zou iedereen kunnen zijn, maar niemand voldoet aan de exacte beschrijving waar ik naar op zoek ben.

Ook Hidde is nerveus voor de ontmoeting. “Online hadden we een klik”, vertelt hij, “maar zou dat ook zo zijn wanneer we tegenover elkaar staan?” Hidde schetst wat er de momenten voor onze ontmoeting door hem heen ging: “Na al deze tijd ga ik hem eindelijk ontmoeten, het komt onecht over. Hoe zal hij eruit zien? Bij de uitgang van het station zie ik iemand staan die voldoet aan de beschrijving. Is dat Sam? Ja, vast. Hij staat met zijn rug naar mij toe, dus hij ziet mij nog niet staan. Ik haal diep adem en stap op hem af. Of zou ik toch eerst zwaaien? Nee, dat ziet hij dan toch niet? Sam draait zich pas om wanneer ik praktisch naast hem sta.”

“Jij bent Sam?” Ik schrik. Plots staat Hidde voor mijn neus. Ik was dus toch niet zo alert als ik dacht. De beschrijving klopt. Ik geef hem een hand. Enerzijds valt er een spanning van me af. Het is gebeurd. Dit is hij dus. Hidde ziet er jonger uit dan ik verwacht had. Anderzijds heb ik geen flauw idee wat ik nu moet doen of zeggen. Ik vertel Hidde dat ik niet goed weet waar we over moeten praten. Daarmee komt het gesprek langzaam op gang en al snel voel ik me helemaal op mijn gemak. Samen verkennen we de stad waar we hebben afgesproken, terwijl we een heel open conversatie hebben. De wandeling voelt ontzettend normaal, al kijken we uit dat er niemand vlak achter ons loopt wanneer we het gevreesde p-woord gebruiken. We hebben veel meer gemeenschappelijk dan onze gevoelens voor jongens en het merendeel van ons gesprek gaat uiteindelijk ook niet over pedofilie. Wanneer ik zes uur later afscheid moet nemen van Hidde, heb ik het gevoel dat we nog een paar uur hadden kunnen verder praten.

Op de terugreis merk ik dat ik me rustig voel. Het heeft me goed gedaan om eindelijk face-to-face te praten met iemand die me volledig begrijpt. Ik heb zonet het bewijs gezien dat pedofielen heel normale mensen zijn. Dat het iedereen zou kunnen overkomen. Eindelijk durf ik volledig te geloven dat er niets mis met me is.

Een maand later loop ik nogmaals het station uit. Ik zie Hidde al van ver op me wachten en zwaai naar hem. Hij zwaait terug. Deze keer kom ik niet voor een spannende ontmoeting met een gevoelsgenoot. Deze keer heb ik een afspraak met een vriend.

Goed nieuws: de eerste pagina is inmiddels al af! 🎉
Hoe krijg ik hulp? – Pedofilie.nl
Er volgt snel meer, dus houd het in de gaten!

Om een beter beeld te creëren van wat wij in onze chat doen is er sinds kort een pagina vol statistieken. De statistieken laten mooi zien hoe divers onze deelnemers zijn: allerlei leeftijden, allemaal in één chat.

https://www.gelderlander.nl/gezond/pedofielen-chatten-over-hun-verboden-gevoelens-wij-lezen-mee-worden-afgeschilderd-als-grootste-monsters-ter-wereld~a682b2c2

https://www.gelderlander.nl/gezond/waarom-sam-sjors-en-hidde-hun-geheim-over-pedofilie-durven-te-delen-gedachten-doen-niemand-kwaad~a6b265fe

https://www.gelderlander.nl/gezond/moet-een-pedofiel-altijd-wegblijven-van-kinderen-seksuoloog-denkt-van-niet-zolang-mensen-de-grens-duidelijk-hebben~a1627c32

==============
Leven met pedofilie doe je meestal in stilte. Misschien voel je je alleen, schaam je je, of ben je bang voor afwijzing als anderen écht weten wat er in je omgaat. Het stigma is groot en dat kan leiden tot somberheid, stress, boosheid of een negatief zelfbeeld.

Hier in de praktijk word je niet veroordeeld, maar gehoord. Samen met de coach werk je aan veerkracht en weer richting geven aan je leven. Niet ondanks je gevoelens, maar mét alles wat je voelt.

De ervaring leert dat hulpvragen vaak gaan over zelfacceptatie, eenzaamheid, omgaan met schaamte, omgaan met stigma’s en maatschappelijke afkeuring, pedofiele gevoelens naast hetero- en/of homoseksualiteit, de angst voor sociale uitsluiting, twijfel over wel of niet uit de kast komen (bij familie, vrienden of partner), keuzes in de omgang met kinderen, depressieve gevoelens en toekomstperspectief in leven met pedofilie. Voor al deze hulpvragen kun je terecht. 

De hulp is afgestemd op jou, niet het stigma.
================

Wil je meer weten? Kijk dan op Leven met pedofilie.nl.

https://www.knack.be/nieuws/belgie/maatschappij/een-pedofiel-is-niet-per-definitie-een-tikkende-tijdbom/

In zijn show DNA vertelt Peter Pannekoek in hoog tempo over zijn leven als alleenstaande man. Geïrriteerd vertelt hij over de eindeloze gesprekken van zijn vrienden over hun kinderen. Om daar een einde aan te maken, speelt hij in op de angst voor pedofielen. Tegen middernacht stuurt hij zijn vrienden appjes met de vraag: “Heb je nog wat foto’s van je kinderen voor me?” Dat zal ze leren, grapt hij.

Een rode draad in zijn show is het motto: leef je eens in in de ander. Hij toont empathie voor de positie van vrouwen en vraagt een klein kwartier lang aandacht voor pedofielen. “Word vrienden met een pedofiel” adviseert hij zijn publiek. Het Parool schrijft daarover: “Engagement komt in vele kleuren, maar deze staat zelden op de waaier. De spanning is tijdens dit schurende stuk om te snijden en Pannekoek heeft het lef om de bevrijdende lach lang uit te stellen. Het is het voorlopige hoogtepunt uit zijn carrière.” De Theaterkrant schrijft: “Pedofielen (niet te verwarren met pedoseksuelen) krijgen in een groot, ontroerend stuk, waarin hij veel lef toont, juist een arm over de schouder.”

Pannekoek zegt in zijn show: “Het theater kan een plek zijn waar je je even niet alleen voelt.” Dat is precies het effect dat zijn show heeft op mensen met pedofiele gevoelens: je voelt je even niet alleen.

DNA is op 2 november 2024 vanaf 21:30 uur te zien op NPO 1.