Regisseur Piter Reitsma en scenarist Boris Carvalho kozen voor een uitzonderlijk zorgvuldige aanpak. In 2025 zochten zij contact met Pedofilie.nl en spraken uitgebreid met mensen die zelf pedofiele gevoelens ervaren. Door telkens terug te keren, te toetsen en te luisteren, ontstond een verhaal dat authentiek en respectvol blijft. Ook hoofdrolspeler Tommy van Lent (Sam) kwam onderzoeken hoe een jonge pedofiel is. Heel gewoon dus, maar vaak met een onbegrepen innerlijke worsteling.

De film raakt aan thema’s als seksueel ongemak, schaamte, liefde en vriendschap — en aan eenzaamheid. Sam ziet geen ruimte om zijn gevoelens te delen met vrienden of familie, terwijl hij tegelijkertijd moet zoeken naar een toekomstperspectief zonder relatie, zonder huisje boompje beestje, zonder intimiteit en zonder steun. Die verstikkende stilte vormt de kern van zijn worsteling.

Ondanks de ogenschijnlijke zwaarte is Achter de wolken een hoopvolle film. De makers laten zien dat openheid mogelijk is — en nodig. De slotboodschap is helder: laten we met elkaar praten.

De film beleefde vrijdag 3 juli 2026 zijn première in Eye Filmmuseum te Amsterdam. In september werd de film vertoond op het Nederlands Film Festival in Utrecht waar het de prijs mocht onvangen voor beste afstudeerfilm. Interview met Piter Reitsma na aanleiding van het winnen van de prijs.
In oktober of november verschijnt de film op tv bij de omroep HUMAN.

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=JXLut46XA1g
Stream: https://npo.nl/start/afspelen/achter-de-wolken_2

Het is acht uur ‘s ochtends. Ik (Sam) zit al een poosje op de trein, in mijn buik voel ik een mix van opwinding en stress. Ik check voor de zoveelste keer de berichten die ik met Hidde heb uitgewisseld. Hidde stuurt me een beschrijving van de kleren die hij die dag aan heeft. Ik geef hem een korte beschrijving van mijn eigen outfit als antwoord. Door de aard van onze ontmoeting hebben we geen foto’s of persoonlijke gegevens uitgewisseld, dus dit is de enige manier om elkaar te herkennen. Of een hand geven goed is als begroeting, vraagt hij. Ik antwoord dat dat oké is voor mij. Dan is het afwachten tot mijn trein aankomt.

Zes maanden voorheen, toen Hidde en ik voor het eerst ons verhaal deden in de Huiskamer van Pedofilie.be, had ik me nooit kunnen voorstellen dat dit tot een ontmoeting zou leiden. Op de chat kwamen we goed overeen. We begrepen elkaars gevoelens van twijfel, schuldgevoel en schaamte maar al te goed. Hidde is zeven jaar ouder dan ik, waarmee hij ook één van de jongere leden is. Verder weet ik weinig over hem. Voor Hidde is dit niet zijn eerste ontmoeting. “Ik had al één keer eerder een gevoelsgenoot ontmoet en tijd met hem spenderen was een helende ervaring. Een bewijs dat ik niet alleen ben.” zegt Hidde daarover. Voor hem is het ontmoeten van gevoelsgenoten een belangrijke stap naar zelfacceptatie.

De trein komt aan. Ik voel geen angst wanneer ik afstap, enkel een nieuwsgierige vastberadenheid. Ik laat Hidde weten waar in het station hij me kan vinden. Zijn trein heeft een paar minuten vertraging, dus zal hij een beetje later zijn dan afgesproken. Twintig minuten lang bestudeer ik gespannen de mensen die het station in en uit lopen. Het zou iedereen kunnen zijn, maar niemand voldoet aan de exacte beschrijving waar ik naar op zoek ben.

Ook Hidde is nerveus voor de ontmoeting. “Online hadden we een klik”, vertelt hij, “maar zou dat ook zo zijn wanneer we tegenover elkaar staan?” Hidde schetst wat er de momenten voor onze ontmoeting door hem heen ging: “Na al deze tijd ga ik hem eindelijk ontmoeten, het komt onecht over. Hoe zal hij eruit zien? Bij de uitgang van het station zie ik iemand staan die voldoet aan de beschrijving. Is dat Sam? Ja, vast. Hij staat met zijn rug naar mij toe, dus hij ziet mij nog niet staan. Ik haal diep adem en stap op hem af. Of zou ik toch eerst zwaaien? Nee, dat ziet hij dan toch niet? Sam draait zich pas om wanneer ik praktisch naast hem sta.”

“Jij bent Sam?” Ik schrik. Plots staat Hidde voor mijn neus. Ik was dus toch niet zo alert als ik dacht. De beschrijving klopt. Ik geef hem een hand. Enerzijds valt er een spanning van me af. Het is gebeurd. Dit is hij dus. Hidde ziet er jonger uit dan ik verwacht had. Anderzijds heb ik geen flauw idee wat ik nu moet doen of zeggen. Ik vertel Hidde dat ik niet goed weet waar we over moeten praten. Daarmee komt het gesprek langzaam op gang en al snel voel ik me helemaal op mijn gemak. Samen verkennen we de stad waar we hebben afgesproken, terwijl we een heel open conversatie hebben. De wandeling voelt ontzettend normaal, al kijken we uit dat er niemand vlak achter ons loopt wanneer we het gevreesde p-woord gebruiken. We hebben veel meer gemeenschappelijk dan onze gevoelens voor jongens en het merendeel van ons gesprek gaat uiteindelijk ook niet over pedofilie. Wanneer ik zes uur later afscheid moet nemen van Hidde, heb ik het gevoel dat we nog een paar uur hadden kunnen verder praten.

Op de terugreis merk ik dat ik me rustig voel. Het heeft me goed gedaan om eindelijk face-to-face te praten met iemand die me volledig begrijpt. Ik heb zonet het bewijs gezien dat pedofielen heel normale mensen zijn. Dat het iedereen zou kunnen overkomen. Eindelijk durf ik volledig te geloven dat er niets mis met me is.

Een maand later loop ik nogmaals het station uit. Ik zie Hidde al van ver op me wachten en zwaai naar hem. Hij zwaait terug. Deze keer kom ik niet voor een spannende ontmoeting met een gevoelsgenoot. Deze keer heb ik een afspraak met een vriend.

Goed nieuws: de eerste pagina is inmiddels al af! 🎉
Hoe krijg ik hulp? – Pedofilie.nl
Er volgt snel meer, dus houd het in de gaten!

Om een beter beeld te creëren van wat wij in onze chat doen is er sinds kort een pagina vol statistieken. De statistieken laten mooi zien hoe divers onze deelnemers zijn: allerlei leeftijden, allemaal in één chat.

==============
Leven met pedofilie doe je meestal in stilte. Misschien voel je je alleen, schaam je je, of ben je bang voor afwijzing als anderen écht weten wat er in je omgaat. Het stigma is groot en dat kan leiden tot somberheid, stress, boosheid of een negatief zelfbeeld.

Hier in de praktijk word je niet veroordeeld, maar gehoord. Samen met de coach werk je aan veerkracht en weer richting geven aan je leven. Niet ondanks je gevoelens, maar mét alles wat je voelt.

De ervaring leert dat hulpvragen vaak gaan over zelfacceptatie, eenzaamheid, omgaan met schaamte, omgaan met stigma’s en maatschappelijke afkeuring, pedofiele gevoelens naast hetero- en/of homoseksualiteit, de angst voor sociale uitsluiting, twijfel over wel of niet uit de kast komen (bij familie, vrienden of partner), keuzes in de omgang met kinderen, depressieve gevoelens en toekomstperspectief in leven met pedofilie. Voor al deze hulpvragen kun je terecht. 

De hulp is afgestemd op jou, niet het stigma.
================

Wil je meer weten? Kijk dan op Leven met pedofilie.nl.

In zijn show DNA vertelt Peter Pannekoek in hoog tempo over zijn leven als alleenstaande man. Geïrriteerd vertelt hij over de eindeloze gesprekken van zijn vrienden over hun kinderen. Om daar een einde aan te maken, speelt hij in op de angst voor pedofielen. Tegen middernacht stuurt hij zijn vrienden appjes met de vraag: “Heb je nog wat foto’s van je kinderen voor me?” Dat zal ze leren, grapt hij.

Een rode draad in zijn show is het motto: leef je eens in in de ander. Hij toont empathie voor de positie van vrouwen en vraagt een klein kwartier lang aandacht voor pedofielen. “Word vrienden met een pedofiel” adviseert hij zijn publiek. Het Parool schrijft daarover: “Engagement komt in vele kleuren, maar deze staat zelden op de waaier. De spanning is tijdens dit schurende stuk om te snijden en Pannekoek heeft het lef om de bevrijdende lach lang uit te stellen. Het is het voorlopige hoogtepunt uit zijn carrière.” De Theaterkrant schrijft: “Pedofielen (niet te verwarren met pedoseksuelen) krijgen in een groot, ontroerend stuk, waarin hij veel lef toont, juist een arm over de schouder.”

Pannekoek zegt in zijn show: “Het theater kan een plek zijn waar je je even niet alleen voelt.” Dat is precies het effect dat zijn show heeft op mensen met pedofiele gevoelens: je voelt je even niet alleen.

DNA is op 2 november 2024 vanaf 21:30 uur te zien op NPO 1.

Beste Marieke,

In deze brief ga ik proberen uit te leggen wat er aan de hand is. Ik hoop dat je hem kunt lezen zonder een oordeel te vellen. Voor je verder leest, wil ik je graag op het hart drukken dat ik nooit iemand iets heb aangedaan en dat ik dat ook niet van plan ben.

Al een hele lange tijd weet ik van mijzelf dat ik me voel aangetrokken tot kinderen. Gewoon, omdat ik kinderen heel leuk vind in de omgang en graag plezier met ze maak maar daarnaast (en dat zie ik echt als iets losstaand) voel ik me ook seksueel tot hen aangetrokken. Aan die gevoelens mag en zal ik nooit gehoor geven.

Achteraf gezien had ik die gevoelens al vanaf mijn pubertijd. Kriebels in mijn buik door een vriendinnetje van mijn zusje, of voor het zusje van een schoolvriend. Vanaf ongeveer mijn 20ste werd het voor mij concreter dat ik deze gevoelens had maar duwde ik die heel erg hard weg, ik hield mijzelf voor dat het een fase zou zijn, iets waar ik misschien beter van kon worden. Dat de personen waar ik mij tot aangetrokken voelde langzaam wel ouder zouden worden. Ik kreeg echt een verschrikkelijke hekel aan mijzelf.

In de loop der jaren kwam het besef dat deze gevoelens niet weg zouden gaan, ik blijf mij aangetrokken voelen tot meisjes in de leeftijd van ongeveer 6-12 jaar (soms iets ouder) en in mindere mate jongens van 8-14 jaar. Gevoelens die ik absoluut niet wil hebben. Ik zou zó graag gewoon op volwassen vrouwen willen vallen. Ik kreeg een hartgrondige hekel aan mijzelf, kon mijzelf niet in de spiegel aankijken en had het gevoel dat zowel ik als de rest van de wereld beter af zou zijn als ik er geen deel van uit maakte. Ik heb nooit concreet een poging of voorbereiding tot zelfmoord gedaan maar wel vaak aan de dood gedacht en er naar verlangt.

Toen ik ongeveer 5 jaar geleden met burn-out en depressieklachten bij een andere psycholoog kwam is dit natuurlijk nooit ter sprake gekomen. Ze wist wel dat er een zelfacceptatie-probleem was maar niet waarom. Ik besloot toen dat ik aan mijn geaardheid niets kon doen. Mijzelf er voor haten was dus ook niet gerechtvaardigd. Daarna ging het beter met me, ik kon weer in de spiegel kijken. Ik zocht zelf informatie over pedofilie en leerde dat een pedofiel (seksuele aantrekking tot kinderen) niet hetzelfde was als een pedoseksueel (seksuele handelingen met kinderen). Ik was ineens niet meer het monster dat ik dacht te zijn. Een hele opluchting na al die jaren zelfhaat.

Daarnaast valt de publieke opinie mij heel zwaar. Zeker in de tegenwoordige tijd moeten meningen wel haast uitgesproken en extreem zijn. Als er over pedofielen wordt gesproken dan worden de messen geslepen en wordt er om het hardst geroepen dat ze “die smeerlappen moeten ophangen, de ballen er af moeten snijden en laten creperen in een donker hol”. Maar… die pedofiel ben ik. Ze wensen dat mij toe. Dat ik wel weet dat men geen onderscheid maakt tussen pedofiel en pedoseksueel, maakt dan even niet zoveel uit want het doet pijn. Ik voel me dan zo alleen.

Een pedofiel is ook maar een mens. Maar wel eentje die niet mag zijn wie die is. Niet van de grote boze meerderheid. Ik doe geen kinderen pijn. Ik voel wel heel veel liefde voor kinderen. Ook al voel ik (soms) seksuele verlangens bij ze, ik zal ze die nooit opdringen. Ik zal daarnaast altijd de wet volgen. Ik wou dat ik mijn gevoelens kon delen met iemand. Iemand die ik graag mag en vertrouw en mij in mijn waarde laat. Zodat er in ieder geval één iemand is waarbij het masker af kan en ik écht mijzelf kan zijn. Want stiekem denk ik wel eens, zoals het nu is heeft het leven toch helemaal geen zin.

Bastiaan

Naschrift van Bastiaan
Inmiddels (2022) ben ik twee jaar verder. De psycholoog reageerde destijds: “Ik vind het heel knap dat je dit aan mij durft te vertellen”. Ik had niettemin het gevoel dat ze niet zo goed wist hoe ze er mee om moest gaan.
Enkele maanden later liet ik een vriendin deze brief lezen. Haar reactie was zó warm! Ze gaf mij een knuffel en vertelde dat dit helemaal niets veranderde aan hoe ze mij ziet. Die woorden waren heel belangrijk voor mij. Voor het eerst had ik het gevoel dat iemand om mij gaf, zelfs nu zij weet dat ik pedofiel ben! Inmiddels weten nog enkele mensen ervan en ze reageerden allemaal op dezelfde manier. Dit heeft mij een enorme boost gegeven. Ik voel mij lang niet meer zo alleen als toen en heb nu meer het gevoel dat ik en mijn gevoelens er gewoon mogen zijn.

Rico zit op het VWO, is lang en heeft een guitige kop met dik bruin haar in een kuif naar links. Hij lijkt een beetje op die andere Rico, de bekende kickbokser, maar dan zonder de excessieve krachttraining. Bij de plaatselijke sportvereniging is Rico met zijn lengte een opvallende verschijning.

Een jaar geleden kwam Rico in contact met een toen nog negenjarig meisje. “We praatten veel met elkaar en deden veel spelletjes. Het voelde goed; ik was verliefd, denk ik. Dat gevoel was er heel sterk. Nog steeds.”

Heel veel mensen krijgen de kriebels als je dit zegt Rico. Zo’n grote gozer als jij verliefd op een jong meisje. Kun je hen uitleggen wat jij dan ziet in een meisje van negen?
“Zij is echt een vrolijk meisje die met iedereen vrienden kan maken en ook dus met veel verschillende mensen om kan gaan. Ze heeft heel lang bruin haar, meestal in een staart. Dat vind ik erg mooi. Mentaal is zij al veel verder dan andere kinderen van haar leeftijd. Zij heeft een goed gevoel voor humor, een beetje zoals ik. En verder? Ja haar onschuldigheid, speelsheid en tederheid. Mijn gevoelens voor haar zijn niet echt seksuele gevoelens. Die wil ik ook niet hebben, denk ik.”

Rico stopt even en staart in de verte. Dan zegt hij met een diepe zucht: “Ze is gewoon heel mooi.”

Ben je gewoon goed met kinderen of speelt er meer?
“Alle jongens en meiden van mijn leeftijd hebben toch wel wat met kinderen? Dat hoort er gewoon bij. Het is dus niet raar om met ze om te gaan. De meeste leeftijdsgenoten op de sportvereniging coachen wel een team met kinderen. Ja, sommige vrienden zeiden wel tegen mij dat ik heel goed ben met kinderen. Ik dacht eerst dat mijn interesse in meisjes wel normaal was. Maar nu merk ik dat die interesse meer is en niet meer weg gaat.”

Denk je dat ze je door hebben?
“Ik probeer mijn verliefdheid niet teveel te laten merken natuurlijk, maar een goede vriend heeft wel iets door, denk ik. Wij kennen elkaar al sinds dat we kinderen zijn. We weten precies wat we aan elkaar hebben.”

Zonder het zelf te weten, veroorzaakt die vriend een lichte staat van paniek bij Rico. Zijn opmerking “Jij houdt écht van haar” werkt nog lang na. “Ik dacht iedere dag, vele malen aan haar en aan mijn interesse voor haar. Meestal wimpelde ik de gedachte weer weg om even later weer te denken: ‘Waarom ik?’ Uiteindelijk zocht ik op internet: ‘Waarom vind ik kleine kinderen leuk als 16 jarige?’ Toen begreep ik pas dat ik misschien pedofiele gevoelens zou kunnen hebben.”

Dat is geen lichte kost. Het lijkt me niet dat je daar makkelijk met bijvoorbeeld je ouders of vrienden over kunt praten. Dan kun je je toch behoorlijk eenzaam voelen. Ben je er zwaarmoedig van?
“Nee, dat is het rare. Ik ben niet depressief, heb niet gehuild, was niet boos, voel mij ook niet minderwaardig of zo. Helemaal niks van dat. Ik ging gewoon door waar ik mee bezig was. Ik ben niet echt het type om me terug te trekken of iets dergelijks. Wat er ook gebeurt, ik moet gewoon doorgaan. Ik val dan wel op jonge meisjes, maar ik val ook op meisjes van zestien of zeventien of tot twee à drie jaar jonger. Dus ik ben niet een hardcore pedofiel, of zo. Ik ben toen wel veel gaan zoeken op internet naar informatie en vond zo Pedofilie.nl. Zij hebben wekelijks een chat. Dat is de enige plek waar ik er over kan praten.”

Ben je bang dat je misschien nog wel hardcore pedofiel wordt?
“Een beetje wel ja. Ik wil later namelijk wel een gezin kunnen starten. Dan wil ik wel een vrouw hebben op wie ik echt verliefd ben. In de chat van Pedofilie.nl hoorde ik verhalen van pedofielen die bleven hangen bij meisjes van een jonge leeftijd. Ze groeiden zelf door maar de leeftijd van de meisjes niet. Zij hadden geen interesse in vrouwen van hun eigen leeftijd. Dat lijkt me wel heftig. Maar op dit moment vind ik het niet erg om pedofiele gevoelens te hebben. Als ik meisjes van mijn eigen leeftijd niet meer leuk zou vinden, zou het wel anders worden.”

Denk je dat je nog kunt voorkomen dat je pedofiel wordt?
“Ik denk dat je zelf wel invloed hebt op de gevoelens, maar ze zullen nooit helemaal weggaan. Ik zou de plotselinge gedachtes aan dat ene meisje weg kunnen stoppen, denk ik, door aan wat anders te denken. Seksuele gevoelens bij haar stop ik sowieso weg. Ik denk dat ik dat mentaal wel zou kunnen. Als ik dat telkens doe, zullen die gevoelens wel minder worden. Het zal wel nooit helemaal weg gaan. Ze zitten in mijn herinnering en die kan ik niet verwijderen.”

Hoe moet het nu verder met jou en dat meisje.? Zit daar een toekomst in denk je?
“Ze praat niet meer met me. Het viel een groepje op dat we best wel veel met elkaar omgingen. Sommige gasten deden daar lacherig over en riepen “pedo”. Dit vond zij heel erg niet leuk zeg maar, en ik natuurlijk ook niet. Hierna heeft ze eigenlijk bijna niets meer tegen mij gezegd en ontloopt ze mij. Ik hoop dat we weer met elkaar in normaal contact kunnen komen en dat ook kunnen uitbreiden, als ze wat ouder is. Het liefst zou ik later met haar een gezin starten en met haar oud worden, maar dat is waarschijnlijk te naïef.”

Reactie van seksuoloog Yuri Ohlrichs

“Rico is zich al goed bewust van zijn romantische en (onderdrukte) seksuele gevoelens voor veel jongere meisjes. En gelukkig ook van de grens: seks hebben met kinderen jonger dan 16 is wettelijk verboden en dus strafbaar. Het is goed dat Rico zijn gevoelens accepteert en daardoor een positief zelfbeeld houdt. Voor gevoelens en fantasieën hoeft niemand zich te schamen. Ze zijn heel persoonlijk, alles mag en kan, ook al is het verboden deze in de praktijk te brengen.”

“Rico beseft dat een romantische of seksuele relatie met het meisje onmogelijk is. Onbewust duidt hij daarbij het belangrijke verschil tussen pedofielen en pedoseksuelen. Daarin vind ik hem al heel volwassen.”

“Wel moet hij nog leren dat je gevoelens niet kan onderdrukken zonder dat hij er zelf last van krijgt. En dat hij het “iets hebben met kinderen” – zoals het als tiener coachen van kinderen in een sportteam – niet kan vergelijken met het als tiener verliefd zijn op een kind. Kinderen begeleiden of hen iets leren is immers iets heel anders dan omgaan met een veel jonger kind omdat je verliefd bent op hem of haar.”

“Mijn advies aan Rico is dat hij in gesprek gaat met een hulpverlener of Pedofilie.nl zodra hij seksuele gevoelens krijgt voor het meisje of een leeftijdgenootje van haar. Zo kan hij deze leren beheersen zonder zichzelf of anderen te beschadigen.”

Kees (21) valt op vrouwen. Maar onlangs werd hij verliefd op een jongen van negen en sindsdien realiseert Kees zich dat zijn seksuele aantrekking ook op jonge jongens is gericht.

“Dat was flink schrikken. Ik was een paar weken niet in staat ook maar iets te doen. Gelukkig vind ik rust in God en dat heb ik wel heel erg nodig. De donkere kanten van het leven overschaduwen bij mij al snel de lichte kanten. Ik wil mij aan Gods grenzen houden.”

“Het probleem is dat ik niet goed weet wat Zijn grenzen zijn. Natuurlijk, geen seks buiten het huwelijk. Maar wat vindt God ervan dat ik een jongen mooi vind? Moet ik vermijden naar jongens te kijken of mag ik juist genieten van hoe mooi ze zijn? Mag ik een foto van een jongen hebben? Ik denk persoonlijk dat ik wel gewone foto’s, geen porno of zo, kan hebben. Waar het om gaat is hoe ik naar die foto’s kijk. Als de foto’s voor mij seksueel worden dan is dat een grens voorbij. Er zit alleen zoveel grijs gebied tussen. Wat mag wel en wat niet? Mag ik hierover masturberen? Ik weet het niet. Het is een zoektocht.”

“Ik weet dat ik de wet van God sowieso niet kan houden. Dat staat ook al in de Heidelbergse Catechismus, vraag 114. Vanuit dat beginsel is voor God iedereen gelijk. In die zin ben ik met mijn pedofiele gevoelens voor God niet minder of meer dan een ander. Bovendien wil God mijn zonden vergeven, daarin voel ik mij geborgen. Het zou voor mij ook echt niet goed zijn om van Gods wil af te wijken. Verleiding loert. Op internet ben ik maar een paar clicks verwijderd van waar ik niet wil zijn.”

Nadat de negenjarige jongen de wereld van Kees op zijn kop zette, besloot Kees zijn ouders in te lichten. Dat ging niet zonder slag of stoot. Eerst vertelde hij hen dat het helemaal niet zo goed ging met hem. Het duurde een week voordat hij genoeg moed had verzameld om naar zijn ouders te reizen en te vertellen wat hem dwars zat. Huilend, trillend en stotterend vertelde hij: “Ik denk dat ik verliefd ben op een jongen.”

“Ik dropte een bom. Mijn ouders klampte zich vast aan het idee dat het misschien nog wel zou wegtrekken. ‘Dus je weet het niet zeker?’, vroegen zij. ‘Misschien praat je het jezelf teveel aan vanwege deze ene verliefdheid?’ Ik snap dat ze dat denken. Het is voor hen ook niet makkelijk dat hun zoon verliefd is op een jongen van negen.

Zij vinden bovendien dat ik het tegenover die jongen en tegenover mijzelf niet kan maken nog contact te hebben. Ik heb fantasieën over hem gehad en dat is verkeerd in de ogen van God, zeggen zij. Daarom zou ik hem moeten ontwijken en nooit meer moeten zien.

Ik heb het gevoel dat ze er niet op vertrouwen dat ik het beste probeer te doen. Dat vind ik echt heel moeilijk. Het christelijke geloof zou juist ruimte moeten bieden om zonder oordeel met mij hierover te praten. Het oordeel is aan God. Op deze manier ben ik niet open over mijn gevoelens en kan ik niet alles in het licht brengen. Dat vind ik heel erg jammer.”

“Dit ervaar ik ook in de kerk. Nergens besteedt de kerkelijke gemeenschap aandacht aan pedofiele gevoelens. Op christelijke jongerensites is er niets over te vinden, terwijl ook binnen christelijke kringen er genoeg jongeren rondlopen met deze gevoelens. Ik ben er één van en ik kan steun zonder oordelen goed gebruiken. Om eerlijk te zijn, ervaar ik weinig steun en zeker niet van de kerk.”

“Ik weet dat God allang weet wat ik goed en fout zal doen in mijn leven. En toch mag ik Zijn kind zijn en worden mijn zonden vergeven. Ik hoop eigenlijk later opnieuw een vriendin te krijgen en te trouwen. Het zou mijn leven een stuk makkelijker maken. Voor nu is dat mijn troost.”

Reactie van dominee H.H. Klomp

Dominee H.H. Klomp van de christelijk gereformeerde gemeente uit Veenendaal is met emeritaat. Hij las het gesprek met Kees.

Wat vindt u van zijn verhaal?
“Ik voerde nog nooit persoonlijk een gesprek met iemand met pedofiele gevoelens. Dat Kees zo open is over zijn gevoelens vind ik moedig en bovendien verstandig. In behoudend kerkelijk Nederland komt openheid over persoonlijke (tere) gevoelens vaak later naar buiten dan in de samenleving zelf. Dat is niet zo erg, maar dat kan lastig zijn voor mensen die ergens mee tobben. Daarom is het goed dat Pedofilie.nl er is en dat Kees de weg ernaar toe vond.”

U was voorzitter van de christelijke werkgroep transseksualiteit. In een interview zei u ooit dat de kerk nog wel eens achter loopt in hun reacties bij de rest van de wereld. Zouden christenen niet voorop moeten lopen als gaat om empathie?
“Christenen hebben empathie met mensen die anders geaard zijn. Dat heeft in het geloof alles te maken met de liefde tot God en de naaste. Dat is de vervulling van Gods tien geboden. De maatschappelijke trend is, dat ieder mens ‘gewoon’ zichzelf moet kunnen zijn, los van Gods geboden. Dat werkt echter niet bevrijdend. Daarom is het goed te horen dat Kees zich aan Gods regels wil proberen te houden. Voor wat betreft zijn pedofiele gevoelens, je mag mannen en vrouwen, jonge jongens en meisjes bewonderen als schepsel van God. Ze zijn allemaal zo mooi gemaakt. Dat zien we zelfs nog na de zondeval. Zie bijvoorbeeld Psalm 8:2-6.

Waar liggen Gods grenzen?
“Je moet wel stoppen voor de seksuele grens. In andere woorden: esthetisch bewondering kan, erotische aandacht niet. Ik denk dat je daarom voorzichtig moet zijn met masturberen. Masturberen is mijns inziens grensoverschrijdend bij pedofiele gevoelens. Dat leid ik af uit Jacobus 1:12-15 en antwoord 113 uit de Heidelbergse Catechismus:”

“Zalig is de man die de verzoeking verdraagt…” Jakobus 1: 12

Bovendien is er in Nederland ook nog de juridische grens waar je met pedofiele gevoelens niet over heen moet gaan.

Kees wil graag acceptatie door zijn ouders. Mag hij dat wel van hen verwachten?
“Dat Kees zijn ouders moeten wennen, als dat het goede woord is, aan de pedofiele gevoelens van hun zoon, kan ik goed begrijpen. Je moet hen daar ook de tijd voor gunnen. Tegelijk blijft Kees hun zoon. Die liefde is onvoorwaardelijk. Het omgekeerde is ook waar. Zelfs als ouders weleens kritisch zijn naar hun kind.”

Wat is uw boodschap aan Kees en anderen met pedofiele gevoelens?
“Ik wil jongeren en ouderen met anders geaarde gevoelens sterkte en wijsheid van God toewensen. God aanvaardt elke zondaar die tot Hem vlucht. Hij wil graag met ieders leven in het spoor van Zijn gerechtigheid gaan. Dat is een bevrijd leven. Raak daarom nooit in een persoonlijk isolement! Maar zoek in je persoonlijke strijd ook contact met vertrouwde, kundige mensen uit je omgeving of in de christelijke gemeente. Samen sta je sterk onder Gods zegen!

Ik wens Kees en Pedofilie.nl sterkte en zegen toe, ook in de mooie missie die jullie voor de doelgroep behartigen.”